Biblioteka promptów
Każde polecenie w tej kolekcji jest napisane pod edycję obrazu: wgrywasz jedno zdjęcie, zachowujesz własną twarz, a resztę budujesz od nowa — fryzurę z lat 80, ubranie, tło studyjne, bezpośredni błysk lampy, ziarno analogowego filmu i lekko wyblakłe kolory. Przy każdym przykładzie zobaczysz oryginał obok wersji z lat 80, więc najpierw ocenisz efekt, a potem skopiujesz gotowy opis.
Najedź kursorem na kartę, aby zobaczyć, jak oryginał i efekt lat 80. przenikają się nawzajem. Przełącznik w rogu zatrzymuje jedną z wersji, a po otwarciu karty zobaczysz je obok siebie.
Popularne style zdjęć z lat 80
Większość osób szuka jednego polecenia na zdjęcie z lat 80, a dopiero w trakcie odkrywa, że ta dekada miała kilka zupełnie różnych stylów. Poniżej te, które trafiają do naszej biblioteki najczęściej — każdy wymaga innej konstrukcji opisu.
Klasyk z zakładu fotograficznego w amerykańskim centrum handlowym: cętkowane, malowane tło w kolorze niebieskim albo brązowym, miękkie światło z przodu, włosy z podkręconymi końcami i jeansowa kurtka lub za duża koszula. To najczęściej wybierany kierunek, bo od razu wygląda jak odbitka wklejona do rodzinnego albumu.
Ciasniejszy kadr, płaskie tło i lekko sztywna mina prosto w obiektyw. Dobre polecenie na yearbookowy portret zostawia formalną kompozycję i zwykłe ubranie, żeby epoka brała się ze stylizacji, a nie z rekwizytów.
Miękka rozdzielczość, spłukane kolory, ledwo widoczny znacznik czasu w rogu i delikatne zakłócenia taśmy. Prompt w stylu VHS wybierz wtedy, gdy chcesz kadr wyglądający jak wycięty z kamery, a nie jak zrobiony aparatem.
Klatka z urodzin w 1988 roku: tort ze świeczkami na pierwszym planie, papierowe obrusy i dekoracje, ciepłe światło żarówek zmieszane z lampą kamery oraz data w rogu. W poleceniu trzeba wprost napisać „kamera”, inaczej wyjdzie zwykłe zdjęcie, a nie zatrzymana kaseta.
Mocna mgiełka na obiektywie, boa z piór albo satynowa kurtka, dramatyczne światło z boku i malowane tło studyjne. To najbardziej teatralny wariant w całej kolekcji i działa najlepiej, gdy stylizację świadomie przesadzisz.
Kolorowe światła, rozmyty ruch za plecami osoby z pierwszego planu, pasiaste skarpetki i bezpośredni błysk lampy. Te swobodne ujęcia są najbliżej zdjęcia, które znajomy zrobił przypadkiem podczas wieczornego wyjścia w 1984 roku.
Świecące ekrany automatów, neonowe odbicia i bezpośredni błysk lampy na twarzach. Do tego polecenia dobierz luźne ubranie, żeby całość wyglądała jak wieczór w 1985 roku, a nie jak pozowana sesja w studiu.
Sukienki z tafty z bufiastymi rękawami, kanciaste jasne smokingi z żabotem, kwiaty przypinane do sukienki lub marynarki, krepinowe serpentyny w szkolnej sali gimnastycznej i lampa błyskowa rzucająca twardy cień na ścianę. To najbardziej kostiumowy wariant w bibliotece, więc trzymaj się konkretów zamiast ogólników.
Trykoty nałożone na błyszczące getry, ocieplacze na nogi, frotowe opaski na głowę i nadgarstki, lustrzane ściany i wypolerowany parkiet. Równe, jasne światło fluorescencyjne nie pozwala temu poleceniu zejść w stronę sesji modowej.
Kwadratowy kadr z białą ramką odbitki, niski kontrast, ciepłe i mętne cienie oraz błysk lampy słabnący przy rogach. Zdjęcie w stylu Polaroida to najszybszy sposób, żeby zwykłe zdjęcie wyglądało jak wyjęte z pudełka po butach.
Tło malowane aerografem z ukośnym podziałem kolorów, błyszczące światło, sportowa kurtka ze stójką i delikatna siatka rastra jak na drukowanym kartonie. To najbardziej graficzna i kolekcjonerska strona tej dekady.
Boazeria na ścianach, sofa we wzory, kanciasty telewizor i kilka osób ustawionych luźno, jakby ktoś właśnie podniósł aparat. W poleceniu dla grupy trzeba zabezpieczyć każdą twarz w kadrze, nie tylko jedną.
Kanciaste coupé na przystanku przy drodze, popołudniowe słońce i lekko wyblakłe kolory odbitki z wakacji. Wpisz do promptu samochód z właściwej epoki, inaczej iluzja pryska od pierwszego spojrzenia.
Neonowy róż i cyjan, gradienty malowane aerografem, figury geometryczne i tekstura rastra. To graficzna strona dekady i zupełnie inny kierunek niż wszystko, co naśladuje prawdziwy film.
Wszystkie prompty w tej bibliotece mają tę samą, czteroczęściową budowę. Gdy ją zrozumiesz, przepiszesz każde polecenie pod własne zdjęcie.
Najlepiej działa twarz od przodu, równe światło i brak ciężkich filtrów. Polecenie jest instrukcją edycji, więc model musi mieć czytelne rysy i naturalny odcień skóry, żeby miał co zachować.
Napisz wyraźnie, co ma się nie zmienić: rozpoznawalne rysy twarzy, naturalny odcień skóry, wiek i kształt twarzy. Bez tego zdania prompt po cichu zamieni cię w anonimową osobę z 1985 roku.
Dopiero teraz opisz fryzurę, ubranie, miejsce i rekwizyty z epoki — jeansy z wysokim stanem, sweter we wzory, boazerię, automaty do gier, kanciasty telewizor. Właśnie ta część dźwiga cały klimat lat 80.
Zamknij opis tym, co robi fotografię: bezpośredni błysk lampy, delikatne ziarno analogowe, miękkie ostrzenie, lekko wyblakłe kolory i opcjonalnie data w rogu. Ten filmowy szlif odróżnia zdjęcie z lat 80 od zdjęcia w przebraniu.
Jeśli pierwsza próba wygląda jak współczesne zdjęcie w retro ciuchach, brakuje jednego z tych składników. Każdy punkt to zdanie, które możesz wkleić prosto do promptu.
Twarde światło, jasne refleksy na skórze i wyraźny cień tuż za plecami osoby. To najmocniejszy sygnał lat 80, jaki można wpisać w polecenie.
Klisza amatorska nie była ostra jak brzytwa. Poproś o delikatne ziarno, łagodną miękkość optyczną i detal, który rozmywa się przy krawędziach.
Odbitki sprzed dekad tracą nasycenie. Wyblakłe kolory z ciepłymi cieniami wyglądają dużo wiarygodniej niż żywy, współczesny kontrast.
Włosy z podkręconymi końcami albo trwała ondulacja, za duże koszule we wzory, denim, jeansy z wysokim stanem i wiatrówki. Opisuj materiał i krój, nie samą dekadę.
Półki z płytami winylowymi, magnetofon kasetowy, cętkowane tło studyjne, kanciaste samochody. Jeden anachronizm — smartfon albo współczesne auto — psuje całe polecenie.
Mała pomarańczowa data w dolnym rogu to tani i natychmiast czytelny sygnał epoki, który łatwo dodać albo usunąć z każdego promptu.
To instrukcja edycji obrazu, która ze zwykłego zdjęcia robi fotografię z lat 80. Kompletne polecenie opisuje cztery rzeczy: tożsamość do zachowania, fryzurę i ubranie z epoki, miejsce oraz wygląd filmu, czyli bezpośredni błysk lampy i ziarno analogowe.
Wgraj wyraźne zdjęcie twarzą do obiektywu, wklej polecenie z tej biblioteki i dopasuj ubranie oraz miejsce do siebie. Zdanie o tożsamości zostaw bez zmian, żeby twarz, wiek i odcień skóry przetrwały edycję, a potem poprawiaj jeden szczegół naraz zamiast przepisywać całość.
Przy poleceniach do edycji tak, bo wynik zależy od twojej twarzy i zdjęcia. Kilka promptów działa też z samego tekstu, co przydaje się, gdy potrzebujesz tylko przykładowego portretu studyjnego albo kadru VHS.
Tak i warto napisać to wprost. Poproś o rozpoznawalne rysy, naturalny odcień skóry, obecny wiek i niezmieniony kształt twarzy, a poleceniu pozwól zmienić wyłącznie włosy, ubranie, miejsce i ziarno filmu.
Od portretu studyjnego z lat 80. To najbardziej wyrozumiały wariant, bo tło i światło robią większość roboty, i najbliżej mu do obrazu, który większość osób ma w głowie na hasło „rodzinne zdjęcie z lat 80”.
Najczęściej brakuje wyglądu filmu. Same retro ciuchy dają efekt kostiumu. Dodaj bezpośredni błysk lampy, delikatne ziarno, miękkie ostrzenie i lekko wyblakłe kolory, a to samo polecenie zacznie wyglądać jak prawdziwa odbitka z tamtych lat.
Tak. W poleceniach dla grupy wymień rysy i odcień skóry każdej osoby, które mają zostać spójne, a układ opisz jako swobodny kadr, a nie sztywny szereg. Najłatwiej przystosować salon na przedmieściach i rolkowisko.
Tak. Przeglądaj bibliotekę bez ograniczeń, kopiuj dowolne polecenie i przepisuj je pod swój temat. Przerabianie ich jest wprost przewidziane — przykłady to punkt wyjścia, a nie sztywny przepis.
Dopisz do polecenia wyraźne wykluczenia: bez smartfonów, bez współczesnych samochodów, bez dzisiejszych szyldów i bez dodatkowego tekstu poza datą. Większość nieudanych prób psuje jeden przedmiot z innej epoki, a nie sama stylizacja.
Wybierz model mocny w edycji obrazu i zachowaniu tożsamości. Nano Banana i Nano Banana Pro dobrze obsługują zdjęcia referencyjne, a Nano Banana Pro sprawdzi się lepiej, gdy potrzebujesz czystszej tekstury skóry, wierniejszych detali epoki albo wyższej rozdzielczości.
Praktyczne odpowiedzi, zanim zaczniesz przerabiać własne zdjęcia na portrety z lat 80.
To instrukcja edycji obrazu, która ze zwykłego zdjęcia robi fotografię z lat 80. Kompletne polecenie opisuje cztery rzeczy: tożsamość do zachowania, fryzurę i ubranie z epoki, miejsce oraz wygląd filmu, czyli bezpośredni błysk lampy i ziarno analogowe.
Wgraj wyraźne zdjęcie twarzą do obiektywu, wklej polecenie z tej biblioteki i dopasuj ubranie oraz miejsce do siebie. Zdanie o tożsamości zostaw bez zmian, żeby twarz, wiek i odcień skóry przetrwały edycję, a potem poprawiaj jeden szczegół naraz zamiast przepisywać całość.
Przy poleceniach do edycji tak, bo wynik zależy od twojej twarzy i zdjęcia. Kilka promptów działa też z samego tekstu, co przydaje się, gdy potrzebujesz tylko przykładowego portretu studyjnego albo kadru VHS.
Tak i warto napisać to wprost. Poproś o rozpoznawalne rysy, naturalny odcień skóry, obecny wiek i niezmieniony kształt twarzy, a poleceniu pozwól zmienić wyłącznie włosy, ubranie, miejsce i ziarno filmu.
Od portretu studyjnego z lat 80. To najbardziej wyrozumiały wariant, bo tło i światło robią większość roboty, i najbliżej mu do obrazu, który większość osób ma w głowie na hasło „rodzinne zdjęcie z lat 80”.
Najczęściej brakuje wyglądu filmu. Same retro ciuchy dają efekt kostiumu. Dodaj bezpośredni błysk lampy, delikatne ziarno, miękkie ostrzenie i lekko wyblakłe kolory, a to samo polecenie zacznie wyglądać jak prawdziwa odbitka z tamtych lat.
Tak. W poleceniach dla grupy wymień rysy i odcień skóry każdej osoby, które mają zostać spójne, a układ opisz jako swobodny kadr, a nie sztywny szereg. Najłatwiej przystosować salon na przedmieściach i rolkowisko.
Tak. Przeglądaj bibliotekę bez ograniczeń, kopiuj dowolne polecenie i przepisuj je pod swój temat. Przerabianie ich jest wprost przewidziane — przykłady to punkt wyjścia, a nie sztywny przepis.
Dopisz do polecenia wyraźne wykluczenia: bez smartfonów, bez współczesnych samochodów, bez dzisiejszych szyldów i bez dodatkowego tekstu poza datą. Większość nieudanych prób psuje jeden przedmiot z innej epoki, a nie sama stylizacja.
Wybierz model mocny w edycji obrazu i zachowaniu tożsamości. Nano Banana i Nano Banana Pro dobrze obsługują zdjęcia referencyjne, a Nano Banana Pro sprawdzi się lepiej, gdy potrzebujesz czystszej tekstury skóry, wierniejszych detali epoki albo wyższej rozdzielczości.